The Katrina Halili Scandal

Alam nyo, naaawa ako sa nangyari kay Katrina. Buti nalang at walang nagnanasang mag video sa kin. Buti nalang hindi ako payat.

At least ang pag gain ko ng weight may benepisyo naman sa buhay. Kahit kunan ako ng sex video ay walang bibili dahil hindi ako telegenic ngayon.

Anyway, balik kay Katrina. Marami siguro syang reason kung bakit nagkaroon ng video (hindi ko pa napapanood ito). Una ay baka hindi nya alam, at kung alam man nya eh, baka nabola siya ni Hayden. Shocked talaga ang mga Pinoy kasi ngayon lang sila naka encounter ng isang doctor na medyo may pagka freaky side.

Wala na akong maisulat. Siguro kailangan ko munang panoorin ito. Pero conflicted ako kasi nga naaawa ako kay Katrina. Baka hindi ko nalang panoorin?

Embarassing Moment

Nakatanga ako kanina habang hinihintay ko dumating yung libring lunch ko nung maalala ko ang mga panahon kung kelan ay totoy pa lamang ako at hindi malakas ang loob na ipakita ang mga mala-pussycat doll kong galaw. Akala nung mga kaklase ko non ay pinaglihi ako sa istatwa ni Jose Abad Santos sa rotonda sa Guagua kung saan ako lumaki.

Ang eskwelahan namin noon ay Sacred Heart ang pangalan. Noong mga panahon na yon ay puro mga babae lang kami sa eskwelahan. Iisang teacher na lalake lang ang naging teacher ko sa buong panahon na nandoon ako. Lalake, pero duda ako na babae din sya. Mas mahaba pa kasi ang buhok nya sa akin, with matching pigtails at slim na katawan. Later on pala e sasali sya sa miss gay beauty pageant sa Mabalacat. Hello Mr. Joebee.

Teka, mukhang lumihis ako sa topic.

Minumura ako parati noon ni Mr. Joebee, kasi hindi ako marunong sumayaw. Marunong ako, kaso nakakahiya. Ayaw ko nga ipakita ang mga mala-pussycat doll kong galaw eh, pero sa totoo lang, magaling ako sumayaw. Napili nga ako noong college na makipag inter-collegiate nang ballroom eh. Hiyang-hiya lang talaga ako noong highschool kasi nakakahiya naman talaga ang mga pinapagawang sayaw ni Joebee samin, kasi may mga choreography na parang magiging taong tsunami kaming mga magkakaklase. Hindi ko talaga maintindihan.

Pagdating ng foundation day, kailangan na naman sumayaw ng buong klase. Naisipan ng teacher ko na ipasayaw sa amin ang sports na volleyball.

My god, interpretative.

Tapos ang music pa namin ay "selfish".

Kunwari eh nagva-volleyball kami sa hangin.

Ang gara.

May mga costumes pa kami na puting shorts at blue t-shirts.

May crucial role pa nga ako noon. Dahil mahilig akong manggaya ng mga gymnasts noong bata pa ako, marunong akong mag spilt, kaya nila ako pina split. Pero hindi ko alam na may "bisita" o red flag pala ako noon. May tagos.

Nabigla ang mga ka schoolmates ko.

Akala nila dinugo ako dahil hindi na ko virgin.

Hindi naman kasi nakaka de-virginize ang pagsi-split, pero hindi nila alam yon noon.

At dyan nagtatapos ang kahihiyan ko.

Salamat sa pagbabasa.

The Adventures of Vilma the Diega, Part 1

To review, sa dictionary namin, ibig sabihin ng "diega" ay katulong. Kaya Vilma the Diega kasi ang diega namin ay si Vilma, ayun sya sa baba:

Vilma is from a faraway land in Bicol.

Anyway, nakakatawa yung isang encounter namin sa kanya. Syempre bilang Diega, trabaho niya ang tumulong sa pananatiling malinis at maayos ng bahay namin. Kasama na doon ang kung ano anong paglalaba at pag plantsa, all around kasi ang diega namin dahil hindi naman namin gustong kumuha ng yaya.

Minsan bumili kami ng hubby ko ng shoe rack, para maayos yung nasa kabilang room. So my husband asked our diega to help sa pago-organize nung mga shoes sa shoe rack. Sabi nung si Vilma, "Eh kayo lang naman ang nagkakalat dito eh."

*cue the indiana jones music*

At dyan po nagtatapos ang the adventures of vilma the diega part 1.

Para Saan?

Iniisip ko naman ngayon ay kung bakit may buhok tayo sa ibang parte ng katawan na ayaw naman nating magka buhok, for instance sa legs. Ayaw ko nang buhok sa legs ko. Inaahit o winawax ko ito paalis. Ganoon din ang problema ko sa kili kili at sa aking nether regions

Ang hirap maging balbon.

Meron akong Twitter

Hindi ko alam kung bakit ba nag sign up ako for twitter (dahil siguro uso sa mga artistang amerikano?) pero nag sign up ako. Ano ba ang point nito? Pwede kang mag update sa mga kaibigan mo, kung ano ang ginagawa mo sa moment na yon. Hindi naman ako artista para magbalita kung ano ang mga ginagawa ko, pero ginagawa ko parin ito kasi baka sakaling may maawa sa akin at mag reply o mag "follow" man lamang. 2 palang nga ang followers ko eh, yung isa naawa pa sa akin kaya nya ko ginawang friend. Well at least diba. Kesa naman sa walang friends. Mahirap ang walang friends.

Hindi kasing super bongga ng twitter ang facebook o friendster, hindi ka pwede mag upload nang sangkaterbang letrato, pero pwede kang magbigay ng update. Sa palagay ko nga magagamit ito sa trabaho namin eh. Kesa sa harapin mo yung kausap mo o tawagin sa telepono, pwede nalang niyang basahin ang twitter page mo para tingnan kung ginagawa o natapos mo na ba yung pinapagawa nya sa yo. Pwedeng pwede itong gamitin ng boss ko para i-monitor ang mga memos for the mancom, excom at board na ipinagagawa nya sa marketing, customer service, corplan at sa tourism namin. Ang kailangan lang nyang gawin ay basahin ang mga twitter page ng account officers at voila, alam na nya ang status.

Pwede rin syang gumawa ng twitter page nya para doon mag report nang kung ano ano sa mga boss nya o kahit kanino.

Ang ganda diba? HANEP! May screenshot ako dito (batambata pa ako sa letrato kong yan)


Feeling ko talaga sikat na sikat na ako dahil sa twitter. Biruin nyo, nag rereply ako sa mga "tweets" ng mga artista sa hollywood. Kahit hindi nila ako pinapansin at least nakiki-saw saw ako sa mga ipino post nila. Alam ko nakakahiya, lalo na may letrato pa akong naka-upload sa twitter page ko, pero KEBS! Feeling ko sikat ako.

New Photos of my Daughter

Ang ganda ng anak ko. Kahit ang panget ko ngayon, sulit naman. Super beautiful ang baby ko!

Ang sarap ng cerelac!

Bikini baby

Ang ganda talaga ni Kylie

Gusto ko nanaman pagupit ng buhok

Feeling ko lately hindi ako maganda. Mataba na ako, wala pang ka arte arte ang buhok ko. Parang gusto kong ipa-cellopane para maging itim na lahat. Too bad, wala lang akong time, pero gusto ko talaga. Tapos gusto kong pagupit nung katulad kay Camilla Belle sa movie na "When A Stranger Calls". Eto yun:

At actually, gusto ko rin yung buhok ni Rachel Ray. Kaya lang hindi ako sure kung maitatali ko ang buhok ko kung ganoon ka short. Alam nyo na de-depress din ako kasi hindi na ko katulad ng dati. Dati ang haba ng hair ko, ngayon I'm so panget. I have short hair and I'm 20 lbs heavier. I don't think I'll lose this weight soon dahil hindi naman ako pwedeng mag exercise pa. Basta nakakalungkot. Tinatanong ko nga yung asawa ko kung hindi ba sya disappointed, WALA NA YUNG BABAENG PINAKASALAN NIYA, promise.

I'm so sad.